Voorjaarsvakantie Texas, tweede poging!

In 2015 zijn we in het vroege voorjaar naar Texas afgereisd voor een korte tussendoorvakantie naar Houston, San Antonio en New Orleans. De weersverwachting voor februari was tussen de 8 en 20 graden, dus we zouden goede en minder goede dagen hebben.

We hebben een fantastische week gehad maar het was wel wat grauw allemaal en ook wat kort (en soms héél koud!) dus hebben we besloten om het nog eens over te doen, maar nu iets langer, een wat groter rondje twee maanden later in het voorjaar.

We vertrekken op donderdag 21 april (met United) en komen terug op zaterdag 7 mei, dus 2 weken en 2 dagen. De route die we rijden is grofweg Houston – Natchez – Nashville – Memphis – Dallas – Fredericksburg – Austin – Houston.

Het eerste deel is meteen bijzonder want na 2 nachten in Natchez rijden we noordwaarts over de Natchez Trace Parkway. Dit is een route van 444 mijl tussen Natchez en Nashville die een belangrijke rol heeft gespeeld in de historie van de VS. Deze route is in de afgelopen eeuwen gebruikt door native amerikanen, ontdekkingsreizigers en immigranten die allemaal hun eigen sporen hebben achtergelaten.

Naast de historische waarde is “the Trace” vooral heel mooi, 444 mijl slingerende tweebaans weg door bebost en heuvelachtig gebied.

Natchez-Trace-Bridge-1

Er is al veel gepland en we hebben een lekker druk programma maar we hebben ook rust ingebouwd; zo zitten we in de meeste plaatsen 2 nachten zodat we niet zo hoeven te haasten.

Hoogtepunten genoeg! Jack Daniel’s distillery in Lynchburg Tennessee, Graceland, een echte County Fair, een wedstrijd van the Texas Rangers in Dallas, BBQ-en bij een (native Texaanse) collega in Texas en een huisje met een Hot Tub onder de sterren in Fredericksburg in het schijnbaar goddelijk mooie Texas Hill Country. En er komen vast nog een heleboel hoogtepunten bij!

De hele route zie je bovenaan in het tabje “Planning”.

En dan het vervoer! Ook niet geheel onbelangrijk! Onze eerste USA reis samen was in 1995 en toen hadden we een Ford Mustang convertible als huurauto die we nu weer gehuurd hebben 😉

 

G1

Advertenties
De voorbereiding, deel 1

De voorbereiding, deel 1

Zaterdagochtend, 07:00. T-5.

Afgelopen zondag heb ik (Hans) met mijn team Veteranen B iéts te hard ons Dames 1 team aan staan moedigen. Om even het beeld compleet te schetsen voor de lezer: Onze teams speelden beiden uit op Zoetermeer en dames 1 speelde na ons (of anders gezegd: wij waren hun voorprogramma) dus wij konden ze mooi vanaf het terras onder het genot van een biertje en een bitterballetje aanmoedigen. En schijnbaar maakten wij als klein dapper clubje Veteranen net zoveel herrie als alle supporters van het thuis-spelende Zoetermeer!

Het was heerlijk weer, maar eigenlijk nét nog te fris om na de wedstrijd in een polootje rond te lopen en daarbij luidkeels je cluppie aan te moedigen. Het gevolg? Dames 1 heeft gewonnen en ik loop al de hele week met een halve keelontsteking rond die maar niet over wil gaan.

IMG_5851

Een Smurfturf veld hoort zo blauw, er is niets mis met je beeldscherm!

Enfin, T-5 dus. Maar schijn bedriegt! Want maandag moet ik voor werk naar Duitsland op reis om woensdag einde van de middag weer terug te komen. Dus is het zondagavond eigelijk T-1, maar eerder deze week kregen we de verrassing dat mijn broer en schoonzus (die in/op Curacao wonen) een weekje onverwachts naar Nederland komen. Leuk! Op woensdagavond gaan we gezellig met ze uit eten en moet ik dus zondagavond mijn deel van het koffer-inpakken al klaar hebben 🙂 Eerlijk gezegd vind ik het wel lekker om alvast wat inpakvoorpret te hebben hoor. Dit weekend dus twee koffers inpakken. Eentje voor het Duitsland tripje en eentje voor de vakantie!

En is moest nog even pielen met WordPress en heb uitgevonden dat de “featured image” het plaatje is dat op FB verschijnt als je de link naar het bericht daar post.

Kuchen en steunen!

Kuchen en steunen!

Zoveel te vertellen maar waar te beginnen, dat is altijd de uitdaging bij het schrijven van een blog! En zoals je ziet is het me gelukt want hierboven staat die eerste zin 🙂

De eerste nacht is altijd een korte maar vandaag was hij wel héél kort want om half drie waren we eigenlijk wel wakker en viel er geen slaap meer uit te persen. Meta heeft last van migraine én van kuch-kuch hoestbuien en die combi is natuurlijk niet echt bevorderlijk voor de nachtrust. Afgelopen maandag heeft ze een driewekelijkse injectie gekregen en die bevordert algehele malaise dus we moeten de komende dagen maar even kalmpjes aan doen.

De dag van gisteren is er een die onze Amerikagekke FB vrienden wel kennen. ‘S ochtends half zeven opgestaan. Rustigaan douchen en koffie en om half acht op weg naar Schiphol. Lekker met m’n eigen autootje want de vakantie-valet op Schiphol is best betaalbaar (twee weken is ongeveer even duur als twee dagen zakelijk parkeren in de Privium garage).

Aangekomen op Schiphol was het DRUK! Bij de KLM in hal 2 stond de rij om in te checken tot ver in de gang tussen terminal 2 en 3! Wij vlogen met United en moesten dus nog even doorlopen naar hal 3 waar bij de United check in slechts 3 personen voor ons waren! Heerlijk!  Paspoort- en bagagecontrole gingen ook “like a breeze” dus waren we in een poep en een scheet binnen. Bakkie, ontbijtje, shopje, bakkie, wandelingetje, boarden, plekkie maken en klaar voor vertrek!

Zie hier de seat map: we zaten op rij 22 L en J met een lege stoel tussen ons in. Lekker de ruimte! Volgende keer nemen we niet de laatste rij van eco plus want als je dan je stoel ver naar achter doet (wat een van de voordelen van eco plus is) dan hebben de mensen achter je daar wel heel erg veel last van. United heeft trouwens een fantastische app waarin je continue de stoelbezetting kunt zien, handig als je een mooi plekkie wilt fixen.

Voor iets van $16 had je de hele vlucht WiFi dus konden we lekker een beetje bijblijven op Twitter en FB waardoor we al snel op twitter de berichten zagen over het overlijden van Prince. Ik heb op onze trouwdag in 1992 een korte Valentijn advertentie in de telegraaf laten zetten met een aangepaste tekst van “Let’s go crazy” en dat is wel echt “ons” nummer. Mooie herinneringen aan Prince’ muziek in onze staptijd! En dan het concert in 1988 van de Livesexy tour, die werd live op TV uitgezonden en die heb ik nog steeds op VHS en kijk er minimaal eens per jaar naar, lekker hard meeblèren van begin (Erotic City) tot eind (Alphabet street). Meta heeft het ook op haar iPhone dus we hebben lekker wat om mee te zingen de komende dagen.

Vlucht was verder prima. Big Lebowsky gezien. Beetje gesuft. Eten was mwoa en de warme pretzel die we als snack kregen was met Gouda & bacon (dus ranzig vet) dus die heb ik maar beleefd afgeslagen 🙂

En dan…. De immigratie! Haat! Ze hebben op Houston van die handige selfservice kiosken staan MAAR ALS DAN 95% VAN DE GEBRUIKERS ALSNOG IN DE RIJ MOET GAAN STAAN DAN HEEFT DAT DUS HELEMAAL GEEN ZIN.


Manmanman. Enfin, ongeveer een uurtje in de rij gestaan en toen mochten we er in!

Autootje gehaald, precies de kleur die ik hoopte!


Nog een foto? Ok dan, omdat jullie zo aandringen!


Daarna moesten we nog een uurtje tuffen naar het hotel in Livingston.

IMG_5978

Snel even een burgertje gehaald bij de Whataburger en daarna luikjes dicht!

img_5987

En we waren gelukkig

En we waren gelukkig

Bam! 3 uur ’s nachts en klaarwakker. Twee opties: negeren en proberen toch nog wat te slapen (lees: wakker liggen) of wakker worden en een bakkie koffie maken. Gekozen voor het laatste. En zo geschiedde het dat wij om 3 uur al wakker waren en ik mijn dingetjes voor de weblog kon gaan voorbereiden.

Foto’s in de Apple fotostream krijgen gaat thuis snel maar in hotels blijkt dat anders te zijn. Tergend langzaam komen ze binnen vanaf de telefoon naar de laptop maar who cares, haast is voor de werkenden, wij zijn op vakantie!

Om een uurtje of vijf liepen we in de Walmart waar ik een videootje heb opgenomen voor een collega die het bedrijf gaat verlaten en die vanmiddag een afscheidsfeestje had. Dat leek zo’n leuk idee, om het filmpje in Amerika op te nemen, maar ja… die wifi is net iets minder dan thuis. Shit, hoe krijg ik dat filmpje nou ge-upload… McDonalds! We hadden onszelf het eerste ontbijt iets culinairder voorgesteld maar hebben van deze wifi-nood maar een ontbijt-deugd gemaakt en bij de plaatselijke Mac ons ontbijt genuttigd en daar het filmpje (tergend langzaam) naar youtube geupload.

Ik denk dat het rond zes uur was dat we echt op pad zijn gegaan voor onze trip van vandaag: circa 400 kilometer naar Natchez, Mississippi. En nu ik dit zit te schrijven bedenk ik me dat we veel meer kilometers hebben gemaakt, dik boven de 500! Blijkt dat TomTom ons om heeft laten rijden, waar ik achteraf misschien wel heel blij om ben want de route was werkelijk schitterend!

De eerste 150 kilometer was over echte snelweg, snelheden van 75 mijl en daarnast was het ook nog donker dus niet echt lekker om het dak open te doen. Maar om een uurtje of acht was het licht, werd het wat warmer en werden de wegen smaller en langzamer. Dus tijd om het dak er eens af te halen.

En toen overviel het me: een totaal gevoel van geluk. Maar echt ook. Uit het niets: prikkende ogen en een last die haast fysiek van m’n schouders leek af te glijden om plaats te maken voor een onbeschrijflijk gevoel. Zonnetje, mooie omgeving, mijn lief naast me en de wind in m’n haar. En dit zeg ik helemaal niet om er een emotioneel dramatisch verhaal van te maken maar ik had écht het gevoel alsof alles in één keer van me afviel: de perikelen met Meta’s gezondheid + een rotperiode op werk met een reorganisatie waarbij we wat mensen hebben moeten laten vertrekken: We kunnen het verleden achter ons laten en nu echt alleen maar naar de toekomst kijken. En dit gelukszalige momentje waarbij alles wat mooi was opeens tegelijkertijd samenkwam was daarvan de mijlpaal.

Omwille van jullie tijd zal ik nu maar even fast forwarden naar de eindbestemming van vandaag, Natchez Mississippi. “Hoog”gelegen aan de rivier Mississippi, wat inhoudt dat het op 20/30 meter hoger ligt dan de rivier. Een bijzonder schattig stadje waar het nu nog lekker rustig is maar waar het in de zomer waarschijnlijk erg druk is. Want mooi! Heel veel mooie oude antebellum huizen, statige estates uit de 18e eeuw. Onze B&B is gevestigd in zo’n oud huis. Dit is ‘m. En dit zijn de foto’s:

’s avonds gegeten met uitzicht op de Missisippi bij een ondergaande zon, kijk die garnalen eens even lekker zwemmen in de boter met Cajun kruiden en knoflook! En natuurlijk die mooie ondergaande zon.

Tot morgen!

 

We zijn klaar en kunnen naar huis!

We zijn klaar en kunnen naar huis!

Mensen, de reis zit er op. Gisteren een moment van absoluut geluk en vandaag zijn de ogen zodanig verwend dat ik getwijfeld heb om het verslag van vandaag niet gewoon “eye-gasm” te noemen. Het was zo mooi dat onze reis nu al klaar en compleet is, de overige twee weken zijn alleen maar een leuke bonus!

Maar we beginnen weer vroeg in de morgen, uurtje of vier denk ik. Weer wakker. Damn. Stukje geschreven, beetje geinternet, om 6 uur buiten wat rondgelopen in de KLEREHERRIE die de vogels maken!! Ik ga proberen hieronder een kort filmpje te plaatsen, komt ‘ie:

Hiero!

Om half negen werd het ontbijt geserveerd in de large diningroom van het huis, gelukkig hadden ze zich ingehouden voor wat betreft de lokale specialiteiten want het enige echt exotische dat erbij zat was grits en dat is eigenlijk net polenta; het is gewoon mais. Beetje smakeloos waar met wat zout en peper best te eten. De foto van Meta en ik bij de voordeur is de deur van het huis Tara uit de film “Gone With the Wind”.

Daarna nog een korte tour door het huis gehad waarna we om ca. 9:30 vertrokken. Voordat we ‘the Trace’ opgingen heb ik bij de lokale AT&T winkel nog even een SIM kaart met een dataplan van 2,5 gb gekocht zodat we wat makkelijker kunnen navigeren.

En toen… de Natchez Trace Parkway. Een historische weg van meer dan 400 mijl tussen Natchez en Nashville. Oorspronkelijk in de 18e eeuw gebruikt door pilgrims en immigranten en nu een mooi geasfalteerde weg die meandert tussen de bossen en de heuvels van Mississippi (en later Tennessee). Als Disney wegen zou aanleggen zou het er zo uitzien. Werkelijk geen enkel ontsierend element langs de weg; geen telefoonpalen, geen huizen / winkels / benzinestations: alles is picture perfect! Ik laat de foto’s wel voor zich spreken (je moet niet allergisch zijn voor groen!)

Hier ook nog even een time lapse filmpje! Vergeet niet op HD te drukken!

Rond lunchtijd hebben we de Trace verlaten om en gaan lunchen bij een onooglijk restaurant dat ons was aangeraden door de eigenaresse van de B&B; het was een restaurant dat een Fried Chicken buffet serveerde. Werkelijk alles was oud en het buffet zag er niet erg appetijtelijk uit maar het smaakte prima de bima!

Bij aankomst in Jackson nog even een korte shopsessie gedaan in de Sephora om Meta’s shophormonen tot rust te brengen, gegeten bij Olive Garden en om 8 uur naar bed, hopelijk halen we vannacht de minimale 8 uur slaap!

IMG_3962

Nice rims bro!

 

Dag 4, verder op ‘the trace’

Dag 4, verder op ‘the trace’

We zaten toch in een raar hotel! Ik heb online veel goeie reviews gelezen van Drury hotels; Drury biedt de hotelgasten aan net einde van de dag gratis snacks en drankjes aan en het ontbijt scheen ook bijzonder goed te zijn. Maar wat blijkt: zoveel gratis vertier trekt een … hoe zal ik het zeggen… nogal bijzonder publiek aan! Enorme gezinnen met een nogal morsig uiterlijk.

Het dagelijkse evenement van gratis snacks begon om 17:30 en toen Meta en ik om 17:45 gingen kijken was de lobby afgeladen en bleken de snacks te bestaan uit Mac & Cheese en andere narigheid die je dan op een kartonnen bordje op moest eten. And let me tell you this: het volk was zo morsig dat we zelfs geen foto hebben gemaakt omdat ik bang was anders met pek en veren Jackson uitgejaagd te worden.

Dag 4 begon dus met het geroemde ontbijt van Drury dat uiteindelijk echt een drama bleek te zijn. Ik wordt altijd een beetje mistroostig van ontbijten op zo’n kartonnen bordje, zeker als je $100 voor een kamer betaalt. Maar unlike echte Hollanders hebben we ons geschikt in ons lot en zijn we zonder te klagen op pad gegaan.

Om 08:00 gingen we op pad, ons hotel lang op 5 kilometer van de Natchez Trace Parkway (vanaf nu gewoon ‘the trace’ genoemd). We hadden op dag 1 al 100 mijl gereden en vandaag gingen we kijken hoever we kwamen. Ik raak maar niet uitgepraat over hoe bijzonder deze weg wel niet is. Eén lange route van 440 mijl, zonder stoplichten, hotels, benzinestations, restaurants. Ze zijn wel in de buurt die benzinestations en zo, maar dan moet je toch echt even van the trace af. Zo ontzettend mooi!

Stop 1 voor vandaag was Tupelo na ongeveer 160 mijl, dus een best stukkie tuffen. Want lekker kilometers maken is er niet bij. Je rijdt constant 80 km/u en er zijn zoveel plekjes langs de route waar je even kan stoppen dat je gemiddeld de 60 km/u netaan haalt denk ik.  In Tupelo is Elvis geboren en het huisje waar hij is geboren wordt uiteraard commercieel uitgebaat en dat wilden we wel even aanschouwen. Lang niet zo gelachen! Er was een giftshop bij (zie foto) waar ze werkelijk alleen maar lelijke dingen hadden! *Niets* leuks! Alleen maar smakeloze rommel! Maar eerlijk gezegd waren onze verwachtingen niet zo hooggespannen dus zo bezien viel het allemaal nog mee!

Na Tupelo weer the Trace op voor nog meer kilometers; en het wil maar niet vervelen! Uiteindelijk hebben we het na 270 mijl opgegeven en zijn we van the Trace afgegaan om een hotel te zoeken. Ondertussen hadden we Mississippi verlaten en waren we via Alabama in Tennessee aanbeland en daar was het ook buiten de Trace heel erg rustig op de weg. Zie hier een snelwegfoto:

IMG_4091

Het diner hebben we gebruikt in Sarge’s Shack, ergens lokaal middenin Tennessee. Prima spare ribs (maar niet zo lekker als de mijne) en Meta had een steak met garnalen die uitstekend was!

IMG_4094

Morgen naar Jack Daniel’s distillery! Maar tot slot nog even wat restfoto’s van onderweg!

 

Dag 5, ‘kans op onweer en gladheid door hagel’

Dag 5, ‘kans op onweer en gladheid door hagel’

Onderdeel van onze vakantiepret is tijdens deze vakantie ook het openen van de buienradar app en het aanschouwen van een grillig patroon regenwolken dat over het land trekt. Zojuist gaf de buienradar zelfs een waarschuwing “kans op onweer en gladheid door hagel”. Our thoughts and prayers are with you!

Hier is het superlekker weer; ’s ochtends een graadje of 16 later oplopend naar 30 graden. Prima convertible weer. Echter, CNN meldt BREAKING NEWS omdat “Large parts of the Midwest and South will see with the possibility of strong tornadoes and hail larger than baseballs in the worst-affected areas.”. De forecast is wel voor later vandaag (als ik dit schrijf) een stuk westelijker dan waar we nu zitten maar wellicht krijgen we nog wat regen of zo.

Maar nu terug naar gisteren, dat ik vandaag zal noemen 😉

Vandaag weer wat later wakker, uurtje of zes ditmaal. Redelijk dus. Stukkie geschreven, foto’s geupload en dat werkte niet helemaal lekker. Of beter gezegd: helemaal niet. En daar kan ik niet zo goed tegen. Of beter gezegd: helemaal niet. Zit je je rot te tikken op een stukkie, zoeke je de leukste foto’s uit, weigert de techniek. Aaargh! Mijn dodelijke blik naar de manager van het hotel heeft wel geholpen want na een reset van de techniek aan hun zijde liep het internet weer als een zonnetje!

Hieronder ons hotel en de auto zoals we hem ingepakt hebben 🙂

Eerste stop op de pelgrimage van vandaag: Jack Daniel’s distillery in Lynchburg Tennessee. En dat was leuk! De ontvangst is bijzonder goed georganiseerd met mooie gebouwen en mooie tentoonstellingen over de historie van Jack Daniel’s en het productieproces. Je kon kiezen uit twee tours: een gratis tour van iets meer dan een uur en een betaalde waar ook een tasting bij zat. Nou, drie keer raden welke wij gedaan hebben. Of beter gezegd: een keer raden en altijd goed!

De tour was opvallend leuk en je kon het gehele productieproces in de echte fabriek volgen. Dus niet zoals bij de Heineken Experience in Amsterdam een beetje door een nepfabriek rondlopen maar echte bereiding van de houtskool waardoor ze de whiskey filteren, sissende ketels met 10-duizenden liters borrelende kokende mais en je kon ook kijken en ruiken in de ENORME ketels waar het destillaat door de houtskool druppelt. Het duurt twee weken eer een druppel whiskey door een laag van 3 meter houtskool is gezakt.
Uiteindelijk komt het allemaal in een eikenhouten vat terecht dat minimaal 4 jaar rijpt in de ENORME barrelhouses waar 20.000 vaten liggen opgeslagen.

En dan die lucht overal, heerlijk! In de whiskey proef je echt de geur die je in de fabriek ruikt en in de barrelhouses is dat nog erger.

Bij de tasting hadden we Gentleman Jack, Black Label no. 7, Single barrel, Tennessee Honey en Tennessee fire. Mooie verhaal trouwens want toen de tourguide onze groep vroeg wie wel eens Tennessee fire hadden gedronken gingen er maar twee handjes de lucht in… van de Hollanders waar dit drankje nog niet verkocht wordt 😉  (maar wij hadden het vorig jaar in Florida al gedronken).

We kregen nog een paar goeie tips van de tourguide:

  1. mix Jack Daniel’s eens niet met cola maar met ginger ale (Meta heeft nu een nieuwe “verslaving”
  2. Meng Jack Daniels Tennessee Honey eens met normale Jack, dan wordt ‘ie wat minder zoet
  3. Een Jack – Coke Light heeft maar 78 calorieen 😀

Na de tour hebben we geluncht in historic downtown Lynchburg en daarna op pad naar Nashville!

Wat een topstad is dat zeg! Veilig, schoon en zelfs op maandagmiddag een drukte van belang op de drukste straten van de stad. De ene bar na de andere met allemaal live muziek. En zoals we geleerd hebben bij “Nick en Simon the American Dream” zijn het niet de minste artiesten die in de bars staan op te treden omdat het animo om in zo’n bar te spelen enorm groot is.

Het was inderdaad overal waar we luisterden bijzonder goeie kwaliteit! We hebben gegeten in de Old Spaghetti Factory. Dat restaurant ziet er enorm duur en luxe uit maar uiteindelijk ben je voor $33 klaar met zijn tweetjes!

Morgen naar Memphis! Bedankt trouwens voor jullie leuke reacties! 😉